De geschiedenis staat bol van legendes en verhalen over parels, ooit het kostbaarste product op aarde. Het privilege van keizers, koningen en maharadja’s. Parels waren het symbool van hun rijkdom en macht. Zo is er het verhaal van Cleopatra die, om indruk te maken op Marcus Antonius, een parel in een glas wijn vergruist en opdrinkt. Omgerekend naar onze tijd vertegenwoordigt dit aperitiefje, volgens de gegevens van Plinius, een kapitaal van zo’n 12 miljoen euro. In de Middeleeuwen trok een ridder liefst met een parel naar het slagveld. Deze talisman moest geluk brengen, want men dacht dat het een gestolde traan van een engel was. Letterlijk een geschenk van de hemel dus, en daarom voorbestemd voor adel en clerus. Trouwens, in de Renaissance was het de brave burger zelfs verboden ze te bezitten. Tijdens de verovering van de Nieuwe Wereld ontstaat een ware pearlrush bij de ontdekking van pareloesters in de meren van Centraal Amerika. Jammer genoeg worden hierbij bijna al de zoetwaterpopulaties uitgeroeid. Gelukkig brengt rond deze tijd de Japanner Kokichi Mikimoto dit wonderlijke product van de levende natuur weer in ieders bereik. Hij brevetteert een methode om parels te kweken door een kleine kern handmatig in het zachte vlees van een pareloester in te brengen. De toevalsfactor wordt hierdoor omzeild en de oester begint in een natuurlijke reflex parelmoer rond dat vreemde lichaam af te zetten. Na twee, drie jaar kan men een zogenaamde cultuurparel oogsten. Dit is dan ook een zuiver natuurlijke parel, waarvan enkel het groeiproces op gang werd gebracht door menselijke interventie. Voor de rest zorgt nog steeds moeder natuur. Tegenwoordig worden bijna alle parels op deze manier gekweekt. Van een normale pareloogst is slechts 20% gaaf genoeg om als juweel dienst te doen. Ongeveer 5% van deze parels kunnen we als topklasse beschouwen. Een vrouw die een dergelijk parelsnoer bezit en draagt mag zich erg gelukkig prijzen.